22.11.2026
W sobotę, 21 listopada, do parafii świętego Łukasza i świętej Rity w Bydgoszczy przyjechało ponad trzydziestu członków parafialnych grup synodalnych. Mniej więcej połowa z Bydgoszczy, reszta z parafii w innych częściach diecezji. Dzień skupienia nosił tytuł „Wspólny (k)rok” i miał pomóc zatrzymać się przy słowie Bożym po kilku miesiącach pracy w grupach.
Za tydzień, w sobotę 28 listopada, odbędzie się pierwsza sesja plenarna I Synodu Diecezji Bydgoskiej. Synod został oficjalnie otwarty w marcu, a przed nim trwały jeszcze prace presynodalne. Księdzu biskupowi zależało, by przed sesją omodlić to dzieło i umocnić ludzi, którzy angażują się w nie w swoich parafiach.
Spotkanie zaczęło się od hymnu do Ducha Świętego. Ksiądz proboszcz kanonik Mirosław Pstrągowski oprowadził uczestników po Sanktuarium Świętej Rity i opowiedział między innymi o mozaikach przedstawiających stworzenie świata oraz człowieka.
Zmęczenie jest wpisane w drogę
Wicerektor Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu – ks. Paweł Białczyk – zaczął od tego, co wielu uczestników zna z własnych grup. Praca synodalna przynosi sporo dobra, ale bywa też napięta atmosfera, zniechęcenie i mnóstwo pytań. – To jest normalne, to jest oczywiste, że na tej drodze się człowiek męczy, tak jak człowiek idzie w pieszej pielgrzymce do sanktuarium maryjnego albo gdy wyrusza w góry – mówił. Dzień skupienia miał być właśnie okazją, żeby umocnić to, co w kimś przez ten czas ostygło.
Abraham, któremu nikt nie dał nawigacji
Pierwsza konferencja dotyczyła Abrahama. Prowadzący przypomniał, że w dwunastym rozdziale Księgi Rodzaju poznajemy go jako 75-latka, w wieku, w którym kapłani w naszych stronach zwykle przechodzą na emeryturę. Ma rodzinę, ludzi wokół siebie, majątek. I wtedy słyszy od Boga jedno słowo: wyjdź. – To nie jest tak, że Pan Bóg dał mu jakąś mapę do ręki albo że on sam miał nawigację w dłoni. Tam nie ma: za 200 metrów skręć w prawo, na rondzie zawróć. Nic z tego. On tam po prostu idzie i każdy krok jest jedną wielką niewiadomą – mówił. Ksiądz Białczyk widzi w tym obraz drogi wiary każdego człowieka, także tej, którą diecezja podjęła razem z biskupem. – Pan tak naprawdę rozświetla każdy nasz pojedynczy krok. My nie wiemy, co się wydarzy jutro, za tydzień, za miesiąc, za rok – mówił. – Planowanie i kalendarz są dobre, ale wyruszamy, nie znając szczegółów. Abraham się temu nie opiera, bo ufa, że Bóg „wie lepiej, widzi więcej – dodał.
Bezpłodność, także ta duszpasterska
Drugim wątkiem było cierpienie Abrahama i Sary, którzy przez długie lata nie mieli dzieci. Prelegent przeniósł ten ból na parafie. Jedni widzą u siebie kolejki do spowiedzi i wiele działających wspólnot. Inni patrzą na swoją parafię i mają wrażenie, że wiele rzeczy jest martwych. Synod, jak mówił, nie ma być „działaniem dla samego działania” ani tanim aktywizmem. Chodzi o to, by po biblijnemu poszukać, gdzie leży korzeń tej bezpłodności.
Pod dębami Mamre
Odpowiedź ks. Białczyk znalazł w osiemnastym rozdziale Księgi Rodzaju. Abraham siedzi pod dębami Mamre, które tłumaczył jako „dęby goryczy”. Ma już około stu lat, obietnica potomstwa wciąż się nie spełniła, jest świeżo po obrzezaniu, a do tego to najgorętsza pora dnia. Wtedy na horyzoncie pojawiają się Boży posłańcy. – Co my zazwyczaj robimy, gdy jest nam źle? Mamy tendencję do tego, żeby się tak zamknąć w sobie, by poadorować swój problem, żeby zrobić z siebie trochę takiego męczennika. Najlepiej wtedy schować się pod kocem i przeczekać te trudne chwile – zauważył.
Abraham robi coś odwrotnego. Wybiega do gości, prosi, by zostali i wyprawia dla nich ucztę. – Lekarstwem na każdy kryzys jest służba – podkreślał rekolekcjonista. Abraham miał wszelkie powody, żeby powiedzieć, że dziś jest niedysponowany i wszystko go boli. Wyszedł jednak do ludzi tak samo, jak przed laty wyszedł za głosem Boga. – Pan Bóg przychodzi tam, gdzie boli – dodał ks. Białczyk.
Na koniec wspomniał jeszcze wzgórze Moria, gdzie Abraham pokazał, że Bóg jest dla niego zawsze pierwszy. I zwrócił się do uczestników wprost: – Uczmy się służby na Jego wzór, nawet wtedy, kiedy boli – zachęcał. W pracach grup synodalnych zdarzały się trudne rozmowy, niewygodne konfrontacje i niemały stres, a lekarstwem na to, jak mówił, zawsze będzie służba.
Po przerwie uczestnicy odmówili modlitwę w ciągu dnia i wysłuchali drugiej konferencji, poświęconej drodze ucznia Jezusa. Potem była adoracja Najświętszego Sakramentu z okazją do spowiedzi, Msza Święta z homilią i wspólny obiad.
BPDB/MJ
Biuro Prasowe I Synodu Diecezji Bydgoskiej
ks. Michał Czyż



